Amalgaam Vergiftiging

Allergisch voor metalen in de mond
Bron Praktijk Solleveld Soest

Metalen in het menselijk lichaam kunnen een allergie veroorzaken. Zo komt een nikkelallergie veel voor. Nikkel is een bestanddeel van roestvast staal en komt ook voor in kronen en bruggen, frames maar ook in stents voor vernauwde kransslagaders, kunstknieën en in metalen chips op lekkende bloedvaten.

Nikkel mag volgens de Warenwet geen bestanddeel meer zijn van oorbellen, kettingen, drukknopen en piercings. Toch zit het – vreemd genoeg – nog wel volop in medische hulpmiddelen, kroon- en brugwerk en orthodontische materialen. De mensen die een nikkelallergie hebben, zijn in vele gevallen ook allergisch voor de amalgaamvullingen of kronen waaronder nog amalgaamdelen zijn achtergebleven.

Tandheelkundige legeringen die worden gebruikt voor kronen, bruggen en dergelijke, kunnen bestaan uit een lange lijst van, veelal toxische metalen: goud, platina, zilver (!), palladium (!), tin(!) , zink(!), gallium (!), titanium, chroom(!), nikkel(!), kobalt (!), kwik(!), vanadium, koper (!), etc.

Er blijkt ook een groeiend aantal patiënten dat zijn of haar ziekte in verband brengt met bijvoorbeeld kwik dat vrijkomt uit amalgaamvullingen. Ook gebeurt het regelmatig dat patiënten in toenemende mate hun ziekte-verschijnselen of klachten toeschrijven of zelfs direct kunnen relateren aan tandheelkundige restauraties. Enige dagen of weken na een tandheelkundige behandeling treden de eerste ziekteverschijnselen op.

Gek genoeg, denkt men bij een allergie alleen aan een huiduitslag of slijmvliesirritaties. Maar ook andere, vaak onbegrepen klachten kunnen het gevolg zijn van een allergische reactie zoals hoofd- en buikpijn, vermoeid-heidsverschijnselen of sinusitis,en bronchitis.

Prof. Dr. Albert Feilzer, hoogleraar tandheelkundige materiaal-wetenschappen, verbonden aan het ACTA te Amsterdam, doet sinds 2.5 jaar onderzoek naar allergische reacties op metalen die door tandartsen in de mond worden geplaatst.

Patiënten doen er goed aan volgens Feilzer hun tandarts te vragen in hun dossier vast te leggen welke metaallegeringen in hun kroon, brug , vullingen en dergelijke zijn verwerkt. Mocht er dan onverhoopt later een allergische reactie of andere immunologische klachten ontstaan, is in elk geval bekend welke metalen in de mond zijn gebruikt.


 

Alarm om uitstoot kwik crematoria
Bron ANP

London – Britse crematoria moeten de lucht vervuiling met kwikzilver uit verdampte tandvullingen drastisch beperken. Londen wil dat crematoria door het plaatsen van filters de uitstoot uiterlijk in 2012 met de helft hebben verminderd. De Overheid acht de crematoria verantwoordelijk voor 16 procent van de luchtvervuiling met kwik in Groot Britannie, zo meldde de Britse omroep BBC. Blootstelling aan het giftige metaal kan leiden tot hersenletsel en aantasting van het zenuwstelsel. Ook vruchtbaarheid loopt gevaar. Tandvullingen bestaan uit amalgaam, een legering waarvan het grootste deel kwikzilver is en andere metalen (ANP)

Een ‘gewone’ behandeling, ongewone gevolgen
Uw mond een gifstortplaats? Vrijwel elke Nederlander en zeker de wat oudere, heeft wel een of meer gebitsrestauratieve of zelfs kaakchirurgische ingrepen ‘achter de kiezen’. Behandelingen die bepaald niet helemaal zonder risico zijn.

Amalgaam, een sluipend gif
De dentale toepassing van amalgaam bestaat al meer dan 100 jaar. En nog steeds vraagt men zich in de tandheelkunde niet of nauwelijks af of dit vulmateriaal – een legering van kwik, zilver, tin en koper – geen gevaar vormt voor ons lichamelijk en psychisch welzijn. Uit vele onderzoeken is namelijk allang gebleken dat o.a. kwik uit de amalgaamvullingen weglekt. Het sijpelt jarenlang het lichaam in en kan daardoor een desastreus effect hebben op o.a. de nieren, lever en met name op de hersenen. Maar ook het darmweefsel, de hormoonhuishouding en zelfs het totale afweermechanisme kunnen door dit sluipend gif worden aangetast.

Goud lijkt onschuldiger…
Helaas is het niet zo dat andere, ‘edeler’ vul- en restauratiematerialen geen negatieve effecten kunnen hebben. Goud bijvoorbeeld, doorgaans toch beschouwd als volledig veilig, is vaak een legering van soms wel tien verschillende metalen. Alhoewel de reacties soms minder heftig zijn en het schadelijke effect langer op zich laat wachten, kunnen ook goudlegeringen op den duur tot ongezonde reacties leiden. Hetzelfde geldt voor implantaten, die we eveneens tot de lichaamsonvriendelijke materialen moeten rekenen.

Welke materialen mogen dan wel?
In z’n algemeenheid is dat moeilijk te zeggen, want dat verschilt sterk van mens tot mens. Wij geven u daar, na ons onderzoek, graag een nader advies over.

Verwacht u een baby?
Bent u van plan tijdens uw zwangerschap uw amalgaamvullingen te laten vervangen door een ander materiaal? Wacht daar dan even mee tot uw kind geboren is. Uit onderzoeken is gebleken dat de kans op kwikvergiftiging van uw kind tijdens het uitboren van amalgaam fors toeneemt.
Gelukkig zijn er al veel tandartsen die zo veel mogelijk schadelijke materialen voor de gebitsrestauratie vermijden en rekening houden met uw gezondheid.


 

Kwik uit amalgaamvullingen
Voorstanders van amalgaam als dentaal vulmateriaal, hebben jarenlang beweerd dat uit amalgaamvullingen geen giftige componenten vrijkwamen. Thans blijkt uit talrijke onderzoeken dat deze stellingname is weerlegd. Nu de bewijzen zich opstapelen dat er wel degelijk zware metalen uit amalgaamvullingen vrijkomen, tengevolge waarvan een vergiftiging van het menselijk organisme plaatsvindt, is het van belang te herkennen of Uw chronische klachten van psychogene en/of lichamelijke aard, al dan niet (mede) te wijten zijn aan een zogeheten amalgaamvergiftiging.

Amalgaamvullingen zijn legeringen van zware metalen nl.: kwik, zink, tin en koper. Vooral het giftige kwik, dat vrijkomt uit amalgaam, wordt opgeslagen in lichaamsweefsel. Behalve aantasting van het afweermechanisme, worden met name hersenen, lever, nieren en darmen hierdoor beschadigd. Dit geldt zowel voor het orgaanweefsel zelf als voor het functioneren van deze organen. Alleen al bij het consumeren van zure levensmiddelen of bij het kauwen op kauwgom komen grote hoeveelheden kwikzilver vrij uit het vulmateriaal, die ver boven de waarde uitkomen die de WHO (Wereldgezondheidsorganisatie) als grenswaarde heeft vastgesteld.

Hoeveel giftige metalen uit Uw vullingen vrijkomen is onder meer afhankelijk van het aantal amalgaamvullingen dat zich in uw gebit bevindt en in welke toestand zij zich bevinden.

Niemand, ook niet uw arts of tandarts, kan aan uw amalgaamvullingen zien of zij veel of weinig kwik afgeven. Middels geavanceerde apparatuur is het mogelijk te testen in hoeverre er kwikionen vrijkomen uit uw vullingen en uw lichaam belasten. Behalve de zogeheten mondstroommetingen, waarbij elke vulling apart wordt getest, is het tevens mogelijk een speekseltest te laten uitvoeren om na te gaan hoeveel kwik er vrijkomt bij het eten en drinken.

Procedure speekseltest
Men dient twee uren voor de afname van het speeksel niets te eten; alleen drinken is toegestaan. 5 ml. Speeksel wordt verzameld Gedurende 5-10 minuten dient U te kauwen op suikervrije kauwgom. Tijdens deze procedure wordt nogmaals 5 ml. Speeksel verzameld. De beide buisjes worden opgezonden naar het laboratorium om de kwikbelasting uit dentaal amalgaam te onderzoeken. De normwaarden hiervan zijn vastgesteld op: < 2.7 ug/l.

Wat kunt u zelf doen?
Indien U vermoedt dat Uw klachten het gevolg zijn van Uw amalgaamvullingen is het raadzaam niet onmiddellijk naar de tandarts te gaan en alle vullingen te laten verwijderen. Immers, amalgaam is een legering va zware metalen en het is niet ondenkbaar dat Uw klachtenbeeld, bij ondeskundige vervanging, juist zal toenemen. De werkprocedure is nogal uitgebreid en aan een protocol gebonden! Daarbij is niet alleen de volgorde van verwijderen van belang, doch dient U ook Cofferdambescherming en/of Clean up methodiek van Uw tandarts te eisen, alsmede een ontgiftende therapie te volgen. Aan de hand van de onderzoeksresultaten wordt voor U een werkprotocol samengesteld.

De beste raad blijft dus: Neem contact op met onderzoekers die gespecialiseerd zijn in de meetprocedures en in de toxicologie van amalgaam zelf. (zie ook site Stichting Amalgaamvrij Nederland).

Van hen dient U schriftelijk de bevindingen van de onderzoeken en de laboratoriumuitslagen te ontvangen. Ten eerste voor u zelf ter bevestiging en om reden dat de tandarts op de hoogte dient te zijn in verband met de werkprocedure, alsmede omdat uw verzekering (mogelijk op termijn) naar het onomstotelijk bewijs kan vragen.

Maak als bewuste patiënt gebruik van de testmogelijkheden, die zonder risico kunnen worden uitgevoerd en, aantoonbaar maken in hoeverre zware metalen uit amalgaam bij Uw klachtenbeeld een rol spelen! Na het bekend zijn van alle gegevens uit onderzoek zal Uw specialist, rekeninghoudend met Uw klachtenbeeld, een detoxificatiekuur voorschrijven.

Zwangerschap
Alhoewel de foetus per definitie wordt belast door het kwik uit dentaal amalgaam (Vimy, Daunderer) is het niet aan te raden uw amalgaamvullingen te laten vervangen tijdens de zwangerschap. University of Calgary, School of Medicine in Canada heeft aangetoond sat moedermelk een 6x hogere kwikconcentratie bevat dan de bloedspiegel van de moeder!

Uit meerdere onderzoeken is gebleken dat gedurende de eerste weken van de zwangerschap de Hg-toxiciteit, tijdens het uitboren van amalgaamvullingen, van het kind toeneemt.

Denkt u aan gezinsuitbreiding op termijn, dan is het voor de gezondheid van Uw toekomstige kind, aan te raden om EERST Uw amalgaamvullingen te laten vervangen volgens de juiste procedure.

LET OP: dit geldt ook voor Uw partner. Pas na het volgen van de voor U samengestelde ontgiftingskuur en minimaal 6 maanden na vervanging van het laatste kwikhoudende vulmateriaal is het verantwoord om zwanger te worden. Dit heeft onder meer te maken met het feit dat het kwik dat in Uw lichaam ligt opgeslagen eerst dient te worden uitgescheiden! Raadpleeg ook voor dit vraagstuk uw deskundige!

Symptomenlijst
Deze symptomenlijst is samengesteld door Dr.M.Daunderer; Dr.M.Ziff; Dr.P.Reichert; et al.

Psychisch /neurologisch

Geheugenverlies, constant gespannen zijn, angsten, prikkelbaarheid, moeilijke controle over gedrag, besluitloosheid, geen interesse meer voor het leven, oververmoeidheid, gevoel oud te zijn, depressiviteit, weerstand tegen intellectueel werk, minder arbeidscapaciteit (zowel geestelijk als lichamelijk), verminderd bevattingsvermogen, concentratiestoringen, verhoogd behoefte aan slaap, op migraine gelijkende hoofdpijnen, gezichtsverlamming, multiple sclerose en gehele of gedeeltelijke verlammingen van andere aard.

Ogen

Netvliesbloeding, zwak gezichtsvermogen (speciaal na inspanning), langzame en slechte accommodatie, niet in staat te fixeren, ongecontroleerde oogbewegingen, ¨ film ¨ over de ogen, droge ogen en blindheid.

Mond en luchtwegen

Rode geïrriteerde keel, recidiverende ontsteking bovenste luchtwegen, slikmoeilijkheden inclusief ¨globusgevoel¨, verhoogde of verlaagde speekselproductie, speekselklierontsteking (niet tengevolge van een speekselsteen), brandende tong, tandvleesontstekingen en astmatische ademhalingsproblemen.

Gehoor en evenwicht

Duizelingen, oorsuizingen en schade aan evenwicht en gehoor.

Overige

Onregelmatige hartslag, sterke pijnen in linker deel van de borst, gewrichtspijnen, reumatische klachten, lage rugpijnen, spierzwakte, pijnen rond de lever, maag en darmirritaties, misselijkheid, scherpe pijnen in lymfeknopen, eczeem, jeuk, dermatitis, netelroos, allergische aandoeningen, kanker en ernstige deficiëntie van het afweermechanisme.

LET OP: Bij alle onderzoeken dient te worden aangetoond of te worden uitgesloten of er niet een of meerdere apexresecties met retrograde amalgaamafsluitingen zijn uitgevoerd. Veelal blijkt dan dat er amalgaam in Uw kaakbot zit! Ook patiënten met een tandeloze (edentate) kaak dienen hierop te worden gescreend.

Vanzelfsprekend is het mogelijk dat recidiverende klachten (mede) worden veroorzaakt door andere oorzakelijke factoren. Deze kunnen van dentogene of niet-dentogene aard zijn en dienen dan nader te worden gelokaliseerd. Dit is onder meer mogelijk door electroderrmaal matrix of stoorveldonderzoek uit te voeren.

Toxiciteit van amalgaam
De afgelopen eeuw heeft de medische wetenschap grote successen geboekt met name als het gaat om technologische- en crisis- geneeskunde. Echter zeer veel en vooral chronische, degeneratieve ziekten zijn toegenomen in aantal en frequentie van voorkomen en de huidige wetenschap staat nog steeds machteloos tegenover klachten als arthritis, arthrose, oververmoeidheid , allergieën, hartziekten, kanker, multiple sclerose en psychogene aandoeningen.

Een van die aspecten die tot op heden over het hoofd wordt gezien is de relatie tussen de toename van dergelijke klachten en het sinds vorige eeuw in gebruik nemen van amalgaam als dentaal vulmateriaal voor de conservering van tanden en kiezen (Brekelmans). Amalgaam bestaat uit een mengsel van kwik met slijpsel van enkele metalen zoals zilver, tin, koper en zink. Destijds merkte men al snel dat het goede eigenschappen bezit. Het is bestand tegen de enorme druk die in de kiezen ontstaat bij kauwen en tegen de temperatuurswisselingen in de mond. Daarbij komt dat het eenvoudig te verwerken is en vooral niet duur.

Kort na de introductie van amalgaam is ook de strijd reeds begonnen tegen het gebruik ervan. Dit vanwege de beweerde negatieve invloed op de gezondheid van patiënten. Uit het grote literatuuraanbod dat ons ter beschikking staat blijkt telkens dat amalgaam toch minder onschuldig is dan wordt beweerd. In dit verband lijkt het juist om kort aan te geven welke factoren debet zijn aan de huidige amalgaamproblematiek, welke kan worden verdeeld in een galvanisch, toxisch en allergisch probleem.

Galvanisch (elektro-chemisch) probleem
Amalgaam als metaallegering in de mond kan een elektrische stroom produceren. Er zijn grofweg twee manieren waardoor op een amalgaamoppervlak stroom kan ontstaan. De eerste mogelijkheid is volgens het principe van de bimetaalaccu Hier vindt een reactie plaats tussen metalen in een oplosmiddel, in dit geval het speeksel, waardoor een stroom loopt en ionen vrijkomen.

Daar elke amalgaamvulling een groot aantal accucellen bevat is het mogelijk met gevoelige apparatuur zowel negatieve als positieve ladingen te meten aan het oppervlak van elke vulling. Tussen verschillende vullingen onderling zijn metingen mogelijk, zo ook metingen tussen amalgaam en andere materialen zoals bijvoorbeeld tussen goud en amalgaam. Ten tweede is bekend dat stroom niet alleen een beweging van elektronen is maar ook van ionen zoals kwik, tin, koper etc.

In werkelijkheid vloeit er niet alleen een belastingsstroom maar tevens vloeit er in het amalgaam zelf ook een stroom om het potentiaalverschil binnen het vulmateriaal gelijk te houden. Men noemt dit een nivelleringsstroom. De daarbij vrijkomende kwik- ionen worden versleept via het dentine of slijmvlies en zullen het totale organisme belasten.

Toxisch probleem
Kwik is een zeer giftig, zilverachtig en vloeibaar metaal dat bij kamertemperatuur geleidelijk verdampt, waardoor kwikdampen vrij kunnen komen. Er zijn vele kwikverbindingen bekend, o.a. methyl- en ethylkwik, kwikdamp en kwikzouten en organische kwikverbindingen. Chronische vergiftiging door kleine hoeveelheden kwik noemt men micro-mercuralisatie. Dit proces vindt plaats bij het vrijkomen van kwik uit dentaal amalgaam.

Buiten het vrijkomen van kwikionen door het galvanisch effect alsmede de opslag ervan in het mesenchymale- en parenchymale weefsel is er ook sprake van een mate van inademing van kwikdampen. Onderzoek heeft uitgewezen dat het poetsen van amalgaamvullingen met een zachte tandenborstel en normale tandpasta, reeds na een minuut een verhoging van de kwikdamp in uitgeademde lucht geeft die gemiddeld 2,6 maal hoger ligt dan voor men begon met het poetsen van de tanden.

Voorts is bekend dat wanneer men vullingen in de mond heeft en 10 minuten op kauwgum kauwt de waarden gemiddeld 15 maal hoger liggen dan voor het kauwen. Bij het drinken van hete en zure dranken geldt dit ook. Al deze stijgingen waren duidelijk gerelateerd aan de hoeveelheid vulmateriaal, de kwikzilverdepots in het lichaam correleren dan ook met het aantal amalgaamvullingen.

Bij proefpersonen zonder amalgaamvullingen bleek er geen stijging plaats te vinden in de uitgeademde lucht. (Birkmayer; Daunderer; Reschenhofer; et al.). Subsymptomatische belasting Het probleem van de sub-symptomatische zware metalenbelasting welke meestal niet als klinisch relevant wordt aangeduid, is zeer complex en daarbij ook nog afhankelijk van onder meer de duur en intensiteit van de belasting; depotlocaties; storingen in de ontgiftings- en uitscheidingsmechanismen die het gevolg zijn van dergelijke belastingen.

In het bijzonder bij kwikzilver is het noodzakelijk rekening te houden met het onderscheid tussen mercuri- en mercuro- verbindingen, die respectievelijk hoofdzakelijk allergiserend of hoofdzakelijk toxisch werken. Zware metalen werken in het organisme als antagonisten en competitief met co-factoren van verschillende enzymatische reacties zoals Zn, Fe, Cu en Mn. De toxinen gaan anti-enzymatisch werken waardoor de fysiologische co-enzymen-functies worden geblokkeerd. De immuniteit komt hierdoor in het geding.

Allergie probleem
Alle instanties zijn het erover eens dat overgevoeligheid voor amalgaam bestaat en dat personen die daaraan lijden geen amalgaam als vulmateriaal dienen te krijgen en als zij dit al hebben dienen dit te worden verwijderd en te worden vervangen door ander materiaal. Het is gebruikelijk dat overgevoeligheid voor kwik uit amalgaam met behulp van huidtesten wordt bepaald.

Onder tandheelkunde-studenten is in het verleden onderzoek verricht naar het aantal personen dat een overgevoeligheid had voor kwik uit dentaal amalgaam. Van de eerstejaars studenten reageerde 2 % positief op de huidtest, nog voor ze met hun studie begonnen. Bij vierdejaars studenten was het percentage reeds 10,8 %. Van de studenten die meer dan 5 jaar oude vullingen hadden reageerde twee maal zoveel positief als studenten met minder oude vullingen.

Ook uit andere onderzoeken bleek een relatie tussen het aantal vullingen en het voorkomen van een kwikovergevoeligheid, vooral wanneer de vullingen ouder waren dan 5 jaar. Van personen met allergische aandoeningen reageerde zelfs meer dan 26 % positief op de huidtest. Als diagnostisch middel geeft Pleva, et al; aan dat de huidtest, zoals deze thans wordt uitgevoerd, in vele gevallen niet bruikbaar is als diagnostisch middel. Een huidtest hoeft niet per definitie een reactie te geven op de lokalisatie waar men de test heeft uitgevoerd.

De reactie kan op velerlei manieren verlopen en zich elders in het lichaam manifesteren. Daarbij komt dat immunologische response ,die kan optreden na de huidtest, niet zichtbaar is aan de huid zelf, maar zich manifesteert als verergering van het klachtenbeeld elders in het lichaam. Zo is het bewezen dat iemand zeer gevoelig kan zijn zonder dat ( na provocatie) een positieve huidreactie zichtbaar is.

NMT (Nederlandse Maatschappij ter bevordering der Tandheelkunde)
In dit verband is het juist te wijzen op de visie van de NMT. Wellicht bent U reeds op de hoogte van het feit dat de NMT een MILIEU-CONVENANT heeft afgesloten met het Ministerie van Verkeer en Waterstaat. In deze officiële overeenkomst werd in 1991 vastgelegd dat alle tandartsen in Nederland, een amalgaamafscheider in hun praktijk moesten plaatsen om zodoende het grondwater te vrijwaren voor kwikhoudend amalgaamslijpsel. Gezamenlijk loosden de tandartsen in ons land jaarlijks 5000 kilo giftig, kwikhoudend amalgaam in het milieu.

Zowel het Ministerie van Verkeer en Waterstaat als de tandartsen waren verheugd over deze Milieu-overeenkomst ¨ Kennelijk denken tandartsen bij de woorden “spoelt U maar” …, niet alleen aan schone gebitten, maar ook aan het belang van schoon water”¨ aldus de toenmalige minister Mw. May-Weggen, tijdens de ondertekening van het Milieu-convenant.

Op de vraagstelling “ Als kwik uit amalgaam het milieu belast, schaadt dit vulmateriaal dan niet het interne milieu van het menselijk organisme? “ reageert de NMT als volgt: ” Uw conclusie dat kwik uit amalgaam het milieu belast is onjuist! Amalgaam vormt echter een probleem voor de waterschappen die het oppervlaktewater zuiveren. Het eindproduct van deze bedrijven is zuiveringsslib. Indien dit niet vervuild is door zware metalen en of amalgaam, kan dit slib op het land gestort worden. Indien het echter deze componenten wel bevat, moet het als chemisch afval verwerkt worden. Verbranden is in dit geval niet mogelijk, omdat kwikdampen kunnen vrijkomen. Kortom amalgaam belast niet zozeer het milieu, als wel het waterzuiveringsproces.” Einde citaat. Hiermee geeft NMT toe dat kwik uit amalgaam wel degelijk het milieu belast.

In dit verband en als aanvulling op het voorafgaande is het goed u te informeren over onderzoek dat heeft plaatsgevonden in diverse landen.

Hieruit blijkt dat rook uit crematoria zware kwikdampen bevat door de verbranding van stoffelijke overschotten met amalgaam als vulmateriaal. Ook is in dit onderzoek veel kwik uit dentaal amalgaam aangetoond in crematie-as. Bij kerkhoven is het oppervlaktewater vervuild door kwik uit vulmateriaal.

Een aangrijpingspunt om tot een amalgaamverbod te komen is niet ondenkbaar gezien de bewering van de NMT dat ” indien kwikzouten uit amalgaam in het milieu kunnen dissociëren om vervolgens te associëren in organische kwikverbindingen die door organismen opgenomen zouden kunnen worden, meent de NMT dat een eventueel risico in de verre toekomst onder het adagium ‘in dubio abstinens’ vermeden dient te worden.” (einde citaat).

Zoals bekend blijkt dat vissen, die een hoog kwikgehalte bevatten, sterven c.q. niet meer als voedsel voor de mens mogen dienen. Het staat al lang vast dat zware metalen als lood, cadmium en kwikzilver in toxische dosis zware schade kunnen aanrichten. Dit wordt door niemand betwijfeld.

De angstpsychose rond de met kwik ingespoten sinaasappels ligt een ieder nog vers in het geheugen. Wat echter niet door iedereen wordt onderkend is, dat de sub-toxische belastingen ernstige pathogene (ziekmakende) invloed kunnen hebben op de gezondheid. Na meer dan honderdvijftig jaar amalgaamgebruik de situatie “in dubio abstinens” bereikt.

Is het vreemd dat de Zweedse mevrouw Gun Thoresson haar gezichtsvermogen weer langzaam terugkreeg nadat haar tandarts haar had onderzocht en enkele halfvergane kiezen had getrokken? Tijdens het trekken viel het de vrouw op dat zij reeds grijstinten begon waar te nemen. De specialist die haar hierop onderzocht heeft verklaard dat haar blindheid moet zijn ontstaan door het amalgaam in haar kiezen. ” Het heeft duidelijk te maken met een galvanisch effect dat door het vulmateriaal was opgewekt en haar hersenfuncties pathologisch heeft beïnvloed”. Na 23 jaar blind te zijn geweest kon deze vrouw weer zien!

Als in Duitsland een 48-jarige arts bemerkt dat haar mondslijmvlies boven een snijtand een pigmentatie (zwarting) vertoont, raakt zij in paniek en consulteert haar collegae omdat zij denkt dat dit manifeste maligne tumoractiviteit (melanoom) is. Bij uitgebreid histologisch onderzoek blijkt dat het gaat om een amalgaampigmentatie van het slijmvlies met ingroei van fibroblasten en macrofagen. Dit tengevolge van een status na apexresectie met retrograde amalgaamafsluiting van de snijtand, 18 jaar geleden.

Onder de indruk kan men komen als blijkt dat men bij een man uit München, sinds 10 jaar edentaat, bij histologisch-pathologisch onderzoek van zijn blaascarcinoom AMALGAAMBESTANDDELEN terug vindt. Behalve andere gifsoorten uit de legering treft men 259000 ug/kg Hg (Hg = kwik) aan. Door middel van OPG opnamen kon men aantonen dat zich in het spongieuze bot, van de kaak van deze patiënt, amalgaamdeeltjes bevonden tengevolge van vroegere tandheelkundige ingrepen (apexresecties). Bij toxicologisch onderzoek van proefbiopten uit de kaak bleek dat het gif als kwik werd gediagnosticeerd.

Uit vervolgonderzoek bij andere patiënten hebben onderzoekers middels Kernspin-Resonantie-echnieken en/of buikspierbiopsieën zware irreversibele kwikvergiftigingen aangetoond in de hersenen (m.n. de hypofyse) nier- en leverparenchym.

De Stortebaker Foundation te Zweden heeft reeds jaren geleden de relatie gelegd tussen het ontstaan van Multiple Sclerose en de rechtstreekse veneuze versleping van kwik uit dentaal amalgaam. Ook hier is middels post mortum onderzoek vastgesteld dat zich kwikdepots bevinden in hersenen en buikgebied. De versleping en opslag van het zware metaal verloopt gelijk de metastasering (uitzaaiing) van primaire tumoren.

Deze rapporten zijn reeds jaren bekend bij de WHO en werden op 10 augustus 1991 al bekend gemaakt in Fort Lauderdale te Florida USA op het wereldcongres inzake amalgaamvergiftiging. Uit angst zichzelf te vergiftigen is het van belang te weten dat tandartsen in de USA zich willen beperken tot het extraheren van met amalgaam gevulde kiezen en tanden, om reden dat zij zich zelf niet willen blootstellen aan de giftige kwikdampen en eventueel wegspattende amalgaamdeeltjes.

Bij zware immunologische schaden heeft het congres geadviseerd om bij mensen die lijden aan ernstige ziekten zoals ALS, MS, AIDS en KANKER geen concessies meer te doen ten aanzien van de conservering van het gebit en elementen te extraheren die bij meting te hoge galvanische- c.q. toxische waarden aangeven. Dit om het afweermechanisme niet langer te laten ondermijnen door het kwik uit dentaal amalgaam.

Het grote probleem ligt dus in het feit dat de Hg-(kwik) belasting wordt opgeslagen in de mesenchymale- en parenchymale weefsels, terwijl die ophoping op zich niet leidt tot echte intoxicatieverschijnselen Zij manifesteren zich niet als concentraties in het bloed en urine op een onaanvaardbaar hoog niveau , dat is echter geen reden ze niet als onschadelijk te beschouwen.

Reeds in 1925 stelde de chemicus Stock vast dat amalgaam in de mond kwikzilver vrijzet en dat daardoor iedereen die amalgaam als dentaal vulmateriaal heeft, min of meer vergiftigd is door kwik. Hij noteert dan reeds vage klachten als: vermoeidheid, negatieve stemmingen, prikkelbaarheid, hoofdpijnen, allergieën, draaierigheid, concentratiezwakte, mondontstekingen, diarree, gewrichtsklachten, verminderde eetlust en slijmvliesontstekingen.

Talrijke onderzoekers volgden dit spoor en kwamen tot eensluidende conclusies. Gasser toonde onder meer aan dat randzones van amalgaamvullingen Hg-(kwik)arm zijn Door versnelde afgifte vanuit de randzones bestaat er behalve het toxische- en galvanische gevaar ook een gerede kans op Hg-sensibilisering. Hij toonde tevens aan dat chronische afgifte van Hg aan het organisme primair leidt tot vermoeidheid, depressiviteit en lichte neurologische verschijnselen. Sisi en Calis genazen eczeem en dermatitis door het uitboren van amalgaamvullingen en het extraheren van met amalgaam gevulde elementen. Hanson wees bij onderzoek op het gevaar van Methyl-Hg dat onder invloed van bacteriën uit anorganische Hg-verbindingen kan ontstaan.

Till en Teherani hebben de realiteit van Hg-depots aangetoond bij personen met amalgaamvulmateriaal in de mond zowel voor als na stimulatie met D-penicillamine.

Let wel: Conserverende tandheelkunde is goed en moet ook blijven. Doch als een restauratieve ingreep een bedreiging kan vormen of vormt voor de gezondheid van de gastheer, lijkt uiterste voorzichtigheid geboden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: