Lactose-intolerantie versus Prikkelbare darmsyndroom

Greek yoghurt ice2A.2 Verdenking op lactose-intolerantie
Dyspeptische klachten, maar m.n. ook klachten die vergelijkbaar zijn met die passend bij een prikkelbaar darmsyndroom (winderigheid, opgeblazen gevoel, misselijkheid, onregelmatige stoelgang e.d.) kunnen een gevolg zijn van een lactose- intolerantie of beter lactose maldigestie. Men informere naar gebruik van melkproducten of juist de reden waarom deze vermeden worden.

Niet alle genoemde klachten hoeven op te treden. Deze aandoening is te onderscheiden van koemelkallergie die zich kan uiten in een verscheidenheid aan symptomen als braken, eczeem, rinitis; symptomen die in hun voorkomen een verschuiving vertonen met de leeftijd (zie hiervoor hoofdstuk ‘Allergische aandoeningen’) en van het spastisch colon.

Bij personen uit [niet-Europese landen], die regelmatig worden gezien met [buikklachten], denke men aan lactose gerelateerde klachten.

De secundaire, d.i. verworven, vorm (anamnese) wordt aangetroffen bij beschadiging in het dunne darmslijmvlies, bv.:
– na een virale gastro-enteritis, kan enkele weken tot een half jaar aanhouden.
– in geval van een infectie met Giardia lamblia (feces onderzoek, duodenumbiopt).
– bij coeliakie patiënten. Zij hebben een lactasedeficiëntie als gevolg van de vlokatrofie (zie 2C).
– na therapie met orale cytostatica.

Laboratoriumonderzoek
In de eerste lijn is de lactose H2-ademtest de meest aangewezen test voor de diagnosestelling lactasedeficiëntie. In uitzonderlijke gevallen kan lactase-activiteit in biopten worden bepaald. De patiënt dient vóór het onderzoek nuchter te zijn. Diabetes m. is geen contra-indicatie voor de proef, wel het gebruik van antibiotica die de colonbacteriën aangrijpen.

De test berust op de meting van waterstof (H2) in de adem op verschillende tijdstippen binnen 2 of 3 uur na het drinken van een lactose oplossing. Als referentie dient de in de adem gemeten waterstofconcentratie vóór de proef.

De enige lichamelijke bron van waterstof is fermentatie van suikers als bv. lactose in het colon. Deze lactose komt daar terecht als onderweg, in de dunne darm, resorptie door lactasedeficiëntie achterwege blijft. De hoeveelheid gemeten waterstof is dus een maat voor de niet geresorbeerde lactose en bijgevolg voor lactasedeficiëntie. Te voren ingenomen antibiotica kunnen de flora veranderen met gevolg een niet-representatieve meting.

Gelijktijdige meting van glucose in het bloed is zinvol, zeker bij ‘non-fermenters’ (geen waterstof productie in de darm). In twijfel besluite men tot een proefdieet.

Bron: http://handboek.dynapaper.nl/4/1/2/2/gastro-enterologie/ziekten-van-het-maagdarmkanaal/diagnostiek/bovenbuiksklachten.html

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: